Kodeks Wędrowniczy
Być wędrownikiem to niemała sztuka, a dostępna tylko dla tych którzy posiadają prawdziwie harcerską postawę.
Wędrownikowi nie wystarcza znajomość miejsca zamieszkania, wędrownika ciekawi świat, wędrownik, patrząc w swą przyszłość, pragnie odnaleźć własną ścieżkę.
Wędrowanie to znacznie więcej niż przemierzanie kilometrów czy wytrwałość fizyczna. To sztuka wchłaniania życia, które nas otacza,
to oczy i uszy otwarte, to tajemnica współodczuwania przyrody i człowieka. Wędrówką nie będzie przyśpieszony tupot nóg, nadmiar krzykliwego humoru, lecz właśnie cisza wśród ciszy lasu, skupienie wobec wschodów i zachodów słońca.
To uczucie wędrownik łatwo odszuka w sobie.
Wędrownik jest zawsze gotów nieść pomoc.
Wędrownik jest przyjacielem całego świata. Wędrownika ciągnie siła nieprzetarta w dal na coraz to nowe, nieznane szlaki, nie pozwala zastygać mu w wygodnym, osiadłym życiu, toczącym się zbyt wolno.
Wędrownik spostrzega urok życia wszędzie gdziekolwiek się znajdzie, gdyż odkrywa to czego inni w pozornej monotonii codziennych dni dopatrzyć się nie umieją. Wędrownik zna radość trudnych zwycięstw, urok przyrody, piękno zdobywania samotnie niewydeptanych ścieżek.
Wędrownik stale uprawia wędrówki, wędruje w zimie, w lecie, na wsi, w mieście, tropi miejsca, gdzie może być pożyteczny.
Drogę jego wędrówki wyznaczają wartości zawarte w Prawie i Przyrzeczeniu Harcerskim.
|
